Σύρω το τοξάρι μ΄ δεξῐά, ανοί(γ)ουνταν γεράδες*

Παίρω και συρ΄ ατό ζερβά, κλαινίζω* τσι μανάδες.

Για πέει με, λύρα μ΄ έμμορφον, πώς εγροικάς ατά όλῐα;

Και το λαλόπο σ΄ το γλυκόν, πως παίρ΄ λαρών* τα πόνῐα;

Τα πλούτῐα ας είναι τη ζεγκίν*, κ΄ εσύ τ΄ εμόν ας είσαι,

Σ΄ όλια τα τέρτῐα μ΄ ση χαρά μ΄ σύ μαναχόν κανείσαι*,-

Η πşη* ‘μ΄ τ΄ απέσ΄ όντας πονεί, όντας τşουζ΄ το καρδόπο μ΄,

Εσέναν παίρω μετ΄ εμέν και τρα(γ)ωδώ τ΄ αρνόπο μ΄.

Γεννίουμες κι ουλ şαίρουνταν, εσύ έρχες΄ πυρίκ΄ς μας

Κι ους να γερούμ΄ και δάνομε, εσύ χαριεντερίεις* μας

Πάππον προς πάππον μετ΄ εσέν έρχουμες και θα πάμε

Σουμάδαν*, γάμον, φαγοπότ΄, μετ΄ εσέναν ευτάμε.

Λες μας ντ΄ εποίναν* τ΄ εμετέρ* σα παλαιά τα χρόνῐα

Κ΄ εσύ θα λες ξαν ουλτς τσι νέοις τ΄ εμέτερα τα πόνῐα-

Λες τη κυρού μ΄ τα έργατα τη μάνας ιμ΄ τα δάκρῠα,

Εσύ κλαινίεις ξενιτεμέντς, πέραν σα θαλασσάκρῐα,

Και σο ταφίν εμούν* απάν΄ εσύ μοιρολογάς μας,

Εσύ εξέρτς το βάλσαμον, εσύ παρηγοράς μας!

Και λες…και κλαις…και şαίρεσαι….

(Πολύκαρπος Χάιτας)


γεράδες = πληγές

κλαινίζω = προκαλώ το θρήνο, κλάμα

λαρών’ = γιατρεύει

ζεγκίνς = πλούσιος

κανείσαι = φτάνεις

σουμάδα = αρραβώνες

εποίναν = έκαναν- εποίουν

εμετέρ = ημέτεροι, δικοί μας

εμούν = ημών

χαριεντερίζω = ευχαριστώ, τέρπω, ευφραίνω, χαροποιώ

πşη = ψυχή.

- ADS -